Przy produkcjach teatralnych system bezprzewodowy musi zmieniać się razem ze spektaklem. Inna liczba aktorów, kolejne sceny, różne potrzeby odsłuchowe i ograniczona przestrzeń w rackach zwykle oznaczają przebudowę infrastruktury. Duńska firma Tone Art twierdzi, że po przejściu na Sennheiser Spectera w dużej mierze przestała się tym zajmować. Ta sama konfiguracja może obsłużyć produkcję z ośmioma, 30, a w określonych zastosowaniach nawet około 40 użytkownikami systemów bezprzewodowych.
Tone Art specjalizuje się w projektowaniu i realizacji dźwięku dla teatru. Firma działa od czterech lat, a Specterę zaczęła testować podczas produkcji musicalu Moulin Rouge w Operze w Kopenhadze.
Początkowo zespół podchodził do systemu ostrożnie. Po pierwszych testach okazało się jednak, że problemy typowe dla dużych konfiguracji bezprzewodowych nie pojawiły się w takim zakresie, jakiego się spodziewano.
Od tamtej pory Spectera stała się podstawowym systemem Tone Art.
Około siedmiu musicali w półtora roku
Według Tima Høyera, współzałożyciela Tone Art, przez ostatnie półtora roku firma nie korzystała przy swoich musicalach z innego systemu bezprzewodowego.
W tym czasie Spectera pracowała przy około siedmiu produkcjach, od Moulin Rouge w Królewskiej Operze w Kopenhadze po De Vilde Kaniner w teatrze Østre Gasværk.
To już daje znacznie ciekawszy obraz systemu niż pojedynczy test czy demonstracja. Tone Art wykorzystuje Specterę w kolejnych produkcjach o różnej skali i konfiguracji.
Jeden bodypack zamiast mnożenia urządzeń
Jednym z elementów szczególnie istotnych w teatrze jest możliwość ograniczenia liczby urządzeń noszonych przez aktora.
Tone Art zwraca uwagę, że przejście na jeden bodypack uprościło zmianę systemu również od strony użytkowników scenicznych. Parametry można ustawiać i blokować z poziomu oprogramowania, bez konieczności ingerowania w urządzenie podczas spektaklu.
Przy dużej obsadzie znaczenie ma jednak nie tylko wygoda pojedynczego aktora, lecz także skala całego systemu.
Ta sama infrastruktura dla 8 i 30 nadajników
Jeppe Søndergaard z Tone Art wskazuje na jedną z najważniejszych zmian w sposobie przygotowywania produkcji.
Niezależnie od tego, czy w spektaklu potrzebnych jest osiem czy 30 bodypacków, podstawowa infrastruktura może pozostać praktycznie taka sama.
Zamiast przebudowywać racki wraz ze wzrostem liczby kanałów, zespół może pozostawić standardową konfigurację i zarządzać zmianami z poziomu komputera.
W klasycznym systemie zwiększenie liczby torów odsłuchu dousznego z 20 do 24 mogłoby oznaczać konieczność fizycznej rozbudowy zestawu. W Specterze skala systemu może być zmieniana znacznie bardziej programowo.
Mniej miejsca w rackach i prostsza sieć
Tone Art zwraca również uwagę na miejsce zajmowane przez urządzenia.
Stacja bazowa Spectera pozwala ograniczyć liczbę elementów, które wcześniej musiały znaleźć się w rackach. Przy teatrze, gdzie miejsce za sceną i w scenografii potrafi być bardzo ograniczone, może to mieć bezpośrednie znaczenie dla projektu całej instalacji.
Podobnie wygląda kwestia sieci.
Zespół podaje przykład infrastruktury, w której zamiast przydzielania kilkudziesięciu adresów IP urządzeniom różnych systemów bezprzewodowych można ograniczyć liczbę elementów wymagających osobnej konfiguracji.
Pół dnia mniej na przygotowanie
Korzyści nie kończą się na wielkości racka.
Tone Art szacuje, że samo oznaczanie, skanowanie, konfigurowanie i synchronizowanie bodypacków pozwala dzięki Specterze zaoszczędzić około pół dnia pracy.
Jeszcze większą różnicę firma zauważa podczas tras.
Po przeniesieniu spektaklu do kolejnego obiektu zespół może otworzyć oprogramowanie, dostosować wymagane elementy konfiguracji i przygotować system do pracy bez przebudowy całej infrastruktury od początku.
Znaczenie ma tu również Spectera WebUI, której nowsza wersja upraszcza kopiowanie ustawień.
Do 40 aktorów na odsłuchach dousznych
Spectera ruszyła w trasę po największych letnich festiwalach
Dobrym przykładem skalowalności systemu jest jedna z jesiennych produkcji Tone Art.
Scenografia pozostawia niewiele miejsca na dodatkowe głośniki, a spektakl jest w dużym stopniu oparty na skomponowanej muzyce. Jednocześnie nawet około 40 aktorów może korzystać z odsłuchów dousznych.
W takim przypadku ograniczenie liczby urządzeń i wielkości infrastruktury staje się nie tylko kwestią wygody, ale też przestrzeni i kosztów.
Tone Art wskazuje, że możliwość wykorzystania jednego systemu zarówno do transmisji mikrofonowej, jak i monitoringu pozwala uprościć również logistykę wynajmu.
Nie tylko RF, ale cały workflow
Sennheiser Spectera na Eurowizji 2026. Największe wdrożenie systemu WMAS do tej pory
Historia Tone Art pokazuje Specterę z nieco innej strony niż większość prezentacji systemów bezprzewodowych.
WMAS nie jest tutaj wyłącznie sposobem na inne gospodarowanie widmem. Z punktu widzenia firmy równie ważne są skutki organizacyjne: mniej zmian w rackach, łatwiejsze skalowanie systemu, krótsza konfiguracja, prostsza infrastruktura sieciowa i możliwość zachowania podobnego workflow między kolejnymi spektaklami.
System pozostanie podstawą kolejnych realizacji Tone Art również w dalszej części 2026 roku. Firma wykorzysta go m.in. przy Tina The Musical produkowanym przez Lion Entertainment oraz Evicie w Królewskim Teatrze Duńskim, której wystawianie rozpocznie się w listopadzie.
Po około siedmiu produkcjach w ciągu półtora roku Spectera nie jest więc już dla Tone Art eksperymentem. Stała się standardowym elementem systemu, na którym firma buduje kolejne realizacje teatralne.
Więcej szczegółów:
Producent: https://sennheiser.pl
Dystrybutor: https://aplauzaudio.pl
CZYTAJ TAKŻE:
